حی متعال :توخود بر دلم زمزمه کردی آنچنان مپندار که دروازه های خیالت را بسته اند .......
واز حنجره ء ترانه قرون پیشینت شنیده ام که :
            ای که میان جان من تلقین شعرم می کنی
            گر تن زنم خامش شوم ترسم که فرمان بشکنم
متعال- من هنوز آن حیرت در آب و گلم وحیرت بر آن که چگونه بر بزرگ موسی ا یت ترانهء لن ترانی زدی وبر تمام کائناتت دعوت عام و ترانه و صور هل نفخت ومن روحی "تو خود وعده دادی اگر باتو آشنا شوم بامن یگانه میشوی !!!!!
 به آن یگانگی که چشم های شما چشم های من /گوشهای شما گوشهای من /دستهای شما دستان من /.....ومن هم میتوانم چشم وگوش ودستهای شما شوم ........!!!!!!!!!
قلبم را  منقلب من اصا بع رحمان روح خود کردی به اعتبار تجلیات جمالی وجلالی  هو فی کل شآن خود  ومرا اصبع وعین من اصابع رحمان خود ............
(قلب در تعبیر عرفان روح انسان است نه شکل پنج برعکس  شدهء صنوبری شکل که عوامان کوچه بازار دنیا با آن عاشق می شوند !!!!!!!!!!روح انسان منقلب است دائم در دگرگونی است چرا که متعال لا مکان است پس روح هم لامکان .....  وروح ما هوش وگوش وچشمی از روح لامکان حق به اعتبار صفت جلال وجمال حق .....
.دل که آینهء شاهی است غباری دارد              از خدا میطلبم صحبت روشن رائی
وترانه وغزل های من شعرهای ناسرودهء آن شراب آسمانی حی متعال است .....

به خواب من نمی روی تو شعر ناسروده ای             مگر چه کرده بودمت چه چیز را شنوده ای

شراب کهنهء غزل قلم  شده و جود من                تو راز سر به مهر من مرا چه ها  نموده ای

چه سالها که می رود نمی شناسمت هنوز         به کهکشان شعرها غزل ترین سروده ای

شنا وری به قلب من به زورق شکسته ات            مرا تومی شناسیم که عشق را ستوده ای

به سرزمین عاشقی خیال آبی ام تویی            تو هست هستی منی همیشه بود و بوده ای

شراب آسمانی ام -تو نور-نور - نورها                تمام زندگی تویی - تو بود هر نبوده ای  

مرا ببین که خسته ام به راههای ناتمام            خیال سبز جاده ها تو را صد گشوده ای